VOOR WELKE ASPECTEN KUNT U TERECHT BIJ AE3? Ecosysteembeheer en herstel van verstoorde watersystemen Processen en systemen waarin zoet, brak of zout water gebruikt wordt
DUURZAAM BEZIG MET WATER
Zuinig zijn met water is te prijzen, maar het is niet genoeg. Water is schaars, we moeten het met velen delen: drinken, wassen, spoelen, begieten; industrie, boeren, tuinders, kwekers, recreanten, scheepvaart, … Het is beter om water, zoet of zout, langdurig te laten rondgaan voordat het weglekt uit de keten. Via technische oplossingen kan het water complementair gebruikt én in omloop blijven; het kan door goed beheer meerdere functies houden zónder de ecosystemen te verstoren. Het is in ons eigen belang om het water in omloop te houden, dus van waterketen naar waterhergebruik te gaan.   Al is er hier een neerslagoverschot: schoon, zoet water is schaars. Op cruciale momenten, en steeds vaker, komen we zoet water tekort          omdat het overschot niet kan worden vastgehouden. De verzilting rukt op; door zoute kwel zijn brakke wateren meestal overbemest. Proceswater wordt nog vaak eenmalig gebruikt en geloosd - een korte keten. Als de ontvangende wateren (zeeën, meren) eenmaal zijn belast met meststoffen          en verontreinigingen, blijven de ecosystemen lang verstoord; het is moeilijk om          effecten van vermesting en vervuiling terug te draaien. De EU verplicht ons via de Kader Richtlijn Water om de wateren zo te herstellen, dat ze voldoen aan          maximaal haalbare normen voor aquatische ecosystemen - er moet geïnvesteerd worden in inventarisatie,          normering en probleemoplossing. Meren en zeeën ontvangen te veel -in principe bruikbare- stoffen; de gevolgen daarvan dienen zich soms          op onverwachte momenten aan. Wateren hebben een beperkt zelfreinigend vermogen; essentiële voedingselementen blijven rondgaan in          het in het ecosysteem; andere stoffen zijn niet goed afbreekbaar en kunnen onprettige gevolgen hebben          voor het voedselweb. Voedingszouten (meststoffen) komen, via rivieren en waterlopen, niet altijd op de goede tijd en de goede          plek terecht en verstoren de kust- en oeversystemen; de insteek is om de meren en zeeën niet verder te          belasten, maar de voedingszouten ‘binnen’ te houden: Dat pleit voor het ontplooien van activiteiten in cultuur- en productiesystemen op het land, met gesloten          watercycli, bv. fotobioreactoren, die stikstof en fosfaat binden in algen biomassa. Er dreigt binnen nu een serieus probleem voor de wereldvoedselproductie: de fosfaat reserves raken op -          een reden te meer om ook uit (zoet) afvalwater fosfaat te halen, en als mest te gebruiken ... algen? Water verdampt, neerslag vult de zoetwaterreserves aan in de grote watercyclus; dat ging eeuwenlang          goed, maar we zijn inmiddels met miljarden gebruikers. Het water moet in goede banen worden geleid over de grenzen en, na opslag in bassins en grondwater,          gebruiksklaar worden gemaakt: Dat maakt water schaarser en duurder - het is de vraag of we voor de toekomst onbeperkte garanties          krijgen voor betaalbaar water. Om van schoon water gebruik te kunnen blijven maken is het dus een noodzaak om de kwaliteit van onze          ecosystemen op een hoog peil te houden. Wat betreft het gebruikte proces- en afvalwater: het is zaak om alles eruit te halen wat erin zit...